Het volgende schrijf ik met schroom. Want met de mogelijkheid om in contact te treden met gestorvenen, zoals ik die hieronder zal beschrijven, mogen we alleen maar bescheiden (!) omgaan met een grote eerbied, vol innerlijk respect voor de grote geheimen waarmee we in aanraking komen, en vanuit een innerlijke houding van verstilling. Bovendien is een innerlijke (misschien wel jarenlange) voorbereiding onmisbaar, wanneer wij met gestorvenen in contact willen treden.
Met die voorbereiding bedoel ik allereerst een gebed of meditatie. Daarnaast is het noodzakelijk om alles los te laten wat ons hart onrustig maakt (dat is overigens wel een hele klus). En vervolgens moeten we ons bewust worden dat we alleen met een ontvankelijk hart, zonder welk (voor)oordeel dan ook, open moeten staan voor wat de gestorvenen ons willen zeggen en duidelijk willen maken. Alleen vanuit die grondhouding mogen we ons voorbereiden op een mogelijke ontmoeting met gestorvenen. Alleen dan mogen we ons wijden aan de volgende oefening:

Het is mogelijk om in ons innerlijk (onze ziel of ons hart) een speciale ruimte te creëren, waar we in de nacht onze geliefde gestorvenen kunnen ontvangen. Regelmatig kunnen we vervolgens die ruimte betreden en daar met onze geliefden in verbinding komen en eventueel ook met andere gestorvenen die contact met ons zoeken. Regelmatig: daarmee bedoel ik dat dit heus niet elke nacht hoeft en dat dat ook niet kan omdat we lang niet elke nacht innerlijk zo rustig zijn dat we onze geliefde gestorvenen op de juiste en passende wijze zouden kunnen ontvangen.
Je zult overigens merken dat je op een zeker moment precies weet hoe die ruimte eruit moet zien (hoe ziet de jouwe eruit?). En besef: het is een ruimte die we het beste alleen kunnen gebruiken om er de gestorvenen te ontvangen. Want alleen dan blijft die ruimte zuiver.

Als we die ruimte binnengaan is het belangrijk om geduldig en vol respect te wachten op degene die daar in die ruimte vanuit de geestelijke wereld naar ons toe wil komen. Na enige tijd kan het gebeuren dat er plotseling voetstappen weerklinken die we uit duizenden herkennen. Een andere keer staat een gestorvene geheel onverwacht voor ons. Weer een andere keer vóelen we vooral de nadering van iemand, zonder dat we iets horen. Ze komen dus heel verschillend naar ons toe. En vaak realiseer je je achteraf dat juist die manier van verschijnen bij hen past.
Het is mogelijk om degene die ons bezoekt uit te nodigen om plaats te nemen op de speciale stoel die we daar voor onze bezoekers klaargezet hebben. Bedenk maar eens welke of wat voor stoel je daar voor hen wilt klaarzetten.

Als vanzelf ontstaan er vervolgens gesprekken tussen onze bezoek(st)er en ons. Veel van die gesprekken zijn zo indringend dat je ze als vanzelf onthoudt. Sommige gesprekken duren wat langer, de meeste andere daarentegen maar kort. Maar hoe dan ook: van die gesprekken kunnen we zoveel leren.
Meestal vertellen onze geliefde gestorvenen ons hoever ze zijn met de verwerking van hun aardse leven (maar alleen als ze voelen dat we écht in hen geïnteresseerd zijn!). Want dat is immers de grote opgave waar iedere gestorvene zich na de dood allereerst aan moet wijden. Aan de hand van die gesprekken gaan we als vanzelf beseffen dat de een veel vlugger door die bezinning en verwerking heengaat dan de ander. Als je daarover nadenkt zal dat verschillende tempo ons niet verbazen. Terugkijkend naar hun aardse leven wordt het ons immers al gauw duidelijk dat de een altijd al een zekere weerstand had tegen zelfreflectie en het moeilijk vond de eigen fouten onder ogen te zien, maar dat de ander zich daarentegen ook op aarde altijd al veel sterker had gericht op het doorgronden van de eigen binnenwereld.
De ervaringen die we bij die nachtelijke gesprekken opdoen, zijn meestal deze: allereerst zullen we merken hoe belangrijk het voor hen is dat wij begrijpen welke (zelf)inzichten de gestorvenen in de geestelijke wereld opdoen. Als we ons innerlijk voor hen openstellen beginnen we te beseffen hoe belangrijk het voor hen is dat we bij het luisteren naar hen niets veroordelen en alleen maar met een open hart en met een groot respect naar hen luisteren.
We zullen ook ontdekken hoe belangrijk het kennelijk voor hen is dat zij dit alles met ons kunnen delen. Denk maar aan jezelf: hoe helend en genezend was het soms dat je je kon uitspreken tegen iemand die je echt begreep! Zo ervaren onze gestorvenen dat ook in die nachtelijke gesprekken.
Maar ook zullen we bij die gesprekken merken hoe belangrijk het voor hen is dat wij op onze beurt eerlijk (maar ook liefdevol) naar hen toe uitspreken wat onze eigen gevoelens naar hen toe zijn of waren, de positieve en de negatieve. Je zult merken hoe helpend het voor hen is dat wij ons bewust gemaakt hebben, waarom wij die gevoelens hadden. Ze zuigen wat we daarover zeggen als het ware helemaal in zich op om aan die inzichten verder te kunnen groeien en hun aardse leven nog beter te gaan begrijpen. Die respectvolle eerlijkheid van onze kant (en besef alsjeblieft dat we alleen met het grootste respect ook de negatieve gevoelens mogen uitspreken) is net zo essentieel voor hen, als het delen van hun eigen verworven inzichten met ons.
Wanneer wij hen zo als in een spiegel laten zien hoe zij op aarde op anderen overkwamen kunnen zij verder groeien en zich verder ontwikkelen. Maar nogmaals: dat spiegelen moet gebeuren zonder enig verwijt of wrok! Alleen maar met liefde. De inzichten die zij bij het spiegelen opdoen zijn zelfs een noodzakelijke impuls voor de verdere ontwikkeling van hun zelfinzicht. Daarbij is het belangrijk te beseffen dat deze gespiegelde inzichten niet nieuw zijn voor hen: in de geestelijke wereld krijgen zij immers alles terug te zien, ook hoe anderen innerlijk over hen dachten of wat ze aan hen beleefden. Maar om dat nog eens van onszelf te horen werkt verdiepend op het proces waar ze doorheen gaan.

Al deze ervaringen – ofwel al deze ontmoetingen en gesprekken met onze geliefde gestorvenen – zullen ons doen beseffen dat onze geliefde gestorvenen ons werkelijk nodig hebben – ook nu, nu ze gestorven zijn! Anders gezegd: het is voor hen zelfs van beslissende betekenis dat wij onszelf na hun dood onder de loep nemen en ons bezinnen op onze relatie met hen.
Waarom konden wij bijvoorbeeld tijdens hun aardse leven nooit echt contact met hen krijgen? Lag dat alleen maar aan hun gedrag, of had dat ook te maken met onze houding naar hen toe? En zijn we in staat de ander (die gestorven is) alsnog te vergeven voor de pijn of het verdriet dat hij of zij ons tijdens zijn leven op aarde gedaan heeft? En zijn wij op onze beurt in staat hen om vergeving te vragen voor de pijn die wij hen hebben aangedaan? En zo kan ik nog wel een poosje doorgaan.
We zullen ook dit gaan ervaren: dat sommige gestorvenen soms jarenlang wachten voordat ze met ons in verbinding treden, net zolang tot wij onze weerstand, wrok of onverschilligheid naar hen toe overwonnen hebben,. Ze respecteren immers wat er van ons uitgaat en wachten net zolang tot ze voelen: nu ben ik welkom, nu is de achtergeblevene gereed voor een open gesprek zonder verwijt of oordeel.

Kortom: we leren van die nachtelijke gesprekken met onze geliefde gestorvenen hoe belangrijk het is dat wij achterblijvenden tot een eerlijk zelfonderzoek durven overgaan en de deur van ons hart niet uit gemakzucht of vanuit een verdrongen boosheid op slot blijven doen. Want dan laten wij hen in de steek in dat proces van bezinning op hun voltooide aardse leven dat zij na hun dood moeten ondergaan.
Maar nogmaals: besef alsjeblieft dat je deze gesprekken alleen mag aangaan vanuit een diep respect en pas dan, als je je eigen woede, wrok en boosheid hebt overwonnen. En dat betekent dat het soms jaren kan duren voordat er met sommige gestorvenen een echt contact ontstaat. En soms ontstaat er helemaal geen contact met een gestorvene. En dan is het aan ons om te onderzoeken waarom dat eigenlijk zo is.

De roep om vergeving
Wat belangrijk is om te weten in de omgang met gestorvenen is dit: dat je in hen soms een diep verlangen kunt bespeuren om het weer goed te maken met ons, als er een grotere of kleinere verwijdering tussen hen en ons is ontstaan. Bij hun bezinning in de geestelijke wereld zijn ze gaan begrijpen wat hun eigen aandeel was in die verwijdering. En het is dat inzicht dat hen ertoe brengt om ons om vergeving te komen vragen. Als ik dan ook zelf over die verwijdering heb nagedacht en ook bereid ben om mijn eigen aandeel daarin onder ogen te zien, schenkt hen dat een diepe vreugde omdat zij nu ervaren dat die oude verwijdering van weerszijden is overwonnen en dat wij beiden geheel verzoend en in volle vrede met elkaar verder mogen gaan.
Het is voor onze gestorvenen heel belangrijk dat zij op die manier de relatie met ons kunnen herstellen (en wij met hen) zodat we een volgende incarnatie niet beginnen in een sfeer van verwijdering, maar juist in een open en hartelijke sfeer naar elkaar.
Nogmaals: het zal nu wel duidelijk zijn dat wij ook zelf onze weerstand, oude boosheid en gekwetstheid moeten leren loslaten, voordat deze nieuwe sfeer mogelijk wordt. En iedereen die daarover wel eens wat dieper heeft nagedacht, beseft meteen hoe heftig en soms ook hoe zwaar deze opgave voor ons kan zijn. Maar als het ons (soms na jaren) lukt om tot deze vergeving te komen, geven we niet alleen de gestorvene een groot geschenk, maar ook onszelf. Want nu zullen we in een volgende incarnatie onbelast en zonder wrok, maar juist in een groot respect met elkaar verder mogen gaan.